Sayfalar

18 Kasım 2010 Perşembe

"kim"le ben

beynim porcuk porcuk, pihti pihti bilgi. belli ki beni kendi icinde boguyor. dusunuyorum. "dusunuyorum, oyleyse" var olamam! dusundukce var olanin benden baskasi olduguna sasiriyorum. Allah Allah, halbuki ne kadar da cok dusunup tasinip karar vermistim kim olduguma. simdi o "kim"le yabanci oluverdik. O "kim"le ben, bizi kisitlayan bu kelimeler dunyasinda anlasmaya calisiyoruz: yeni bir dili ogrenmeye calisan, konustukca kendine - konusamiyor olusuna kizan- yabancilar gibi. anlasiyoruz iste yalandan. ya da belki de anlasmiyoruzdur kime ne? birbirimizin derdini anlar gibi uzaktan uzaga gulumsuyor kafa salliyoruz iste.

O "kim"le beraber kimsesiz sokaklarda duruyoruz! Evet evet, bu sefer duruyoruz! yurumeye paydos.. sokaklar altimizdan kayiiip uzaklara gidiyor. Uzaklara, cooook uzaklara: Turkan Soray'in kenari yazmali basortusu taktigi filmlerin uzaklarina.

1 anda hizla yere carpiyoruz. Hizli, hiphizli. Kut diye. patadanak! ne oldu anlayamadan "kim"le ben yanyana yerde yatiyoruz. Allah Allah bunlar da "kim"? yanyana yanyana yatan kadinciklar. yerde, soguk tasin uzerinde uzanmislar mi ne? hepsi yerde, agizlari burunlari kan icerisinde. bunlarda kim? bakiyorum yuzlerine hepsi bana benziyor 1az, 1az da sana. hepsi "kim"e cekmis? 1inin gozleri mor, oburunun dudaklari al.. 1 digerinin memeleri yok. vay be, bu yer denen dunya ne garip! kelimelerin dunyasini zor sanirdim ben! yer denen dunya hepten kafayi yemis!

beynim... beynim porcuk porcuk.. pihti atiyor damarlarina...

bu dinine yandigim dil denen sey beni kisitlarken 1 de internetin galametine ugruyorum. hem benim olmayan kelimeleri yaziyorum hep, hem de kelimelerimi istedigimi gibi noktalayamiyorum bile anasini satayim. noktasiz i-lerin hayaliyle yaziyorum, yanimda benim gibi binbir kadincik.. hep beraber bos bos ekrana bakiyoruz. hepimizin beyni sunger, hepimizin beyni sessiz: hepimizin ki ciglik ciglik. iste biz de senin gibi ekrana bakiyoruz. ve simdi sen kadin: biz erkek ... sen erkek, biz marul.. sen marul, biz kadin...

kelimeler... ah bu kelimeler.. ikimize de "yalan soyledi" k.hpeler. dogrusu soyleydi: sen marul .......... biz bulut.

simdilik benden haberler bu kadar. beynimle sana kayip giden sokaklardan selamlar.. hasretle gozlerinden opuyoruz.

0 comments:

Yorum Gönder

Twitter den daka dakka

follow me on Twitter