kimseye kendininki kokmaz

hepimiz tertemiz dogduk, ana sutu gibi saf ve temiz. ama ne olduysa ondan sonra oldu. dogru yoldan ciktik, sapittik, b.ka bulandik. hepimiz bogazimiza kadar batmis durumdayiz coplugumuzde. sorsaniz hepimiz 1baskasini suclayabiliriz bizi bu copluge soktugu icin. annem yakaladi, babam pisirdi, kardeslerim temizledi, arkadaslarim yedi; bana benden geriye "hani bana? hani bana?" kaldi.

Dusunmeden yapamiyor insan tabi acaba bende 1 problem olabilir mi? ya da ben de acaba o parmakla gosterdigim insanlar gibi, baskalarinin hayatinin copluklerini yaratanlardan 1i miyim diye? eh, cevabin evet oldugunu dusunen heres biliyor. yani benzetme yapicak olursak kimseye kendi ossurugu kokmaz afedersiniz. ama herkesin ki kokuyor.

belki hic dusunmeden yaptiginiz saka esinizi dostunuzu kiriyor. telefona usendiginiz 1gun de ablanizi, agbinizi yapayalniz birakmis oluyorsunuz. kendi pacanizi kurtarmak icin baska 1 arkadasinizin yapmis oldugu toplum disiligini goz onune dokuyorsunuz, onu iyice cikmaza sokuyorsunuz. 1iyle konusurken gozunun icine bakmiyorsunuz, degersiz hissettiriyorsunuz. ve daha binlercesi.

eh boyle boyle her ani dusunerek, her ani tartarak yasayinca en nihayetinde buzdolabinda fazla kalmis domatese benziyorsunuz. (ogrenciler ve/veya benim gibi muzmin ogrenciler benzer meyve/sebze deneyimlerine sahiptirler eminim) yasam akip gidiyor ve siz sadece bakiyorsunuz kirmak istemediginiz insanlara.. yasam akip gidiyor. yasamiyorsunuz.

yasamak bencillik demek degil tabi ama bilmek demek sizin altinda ezildiginiz copluge katkisi olanlara, ya da hic alakasi bile olmayanlara, siz de kendi pisliginizi atiyorsunuz. "Yapmayin, etmeyin, hepimiz kardesiz" ayaklarina girmiyicem, girsem de ben bile dinlemezdim zaten. Sadece dilegim beklentilerimizi farketmek, sucladiklarimizi sorgulamak. Hepimizin icinde o kadar cok barinmis nefret var ki; bazen bu kadar nefrete beynimiz hala neden komure donmuyor diye dusunuyorum. Anasina, danasina, esine, eski erkek arkadasina, yeni tanistiklarina, baska milletlere. hic 1 sey siyah-beyaz degil ben de sizler kadar biliyorum. ama beyaz olmadigimizi gormenin de bu kadar zor olmadigini dusunuyordum. yani afedersiniz ama malum birbasiniza otururken burnunuza 1 kotu koku geldiginde, kendinizden baska kimseye ben yapmadim diyemezsiniz ki.

Nur icinde yatsin buyukannemin cok guzel 1 hikayesi vardir onunla bitirmek istiyorum iste bu bol ossuruklu muhabbeti. gunlerden 1gun buyukannem, dedem, ben, ablam, teyzem hep beraber oturmaktayiz. odayi sevimsiz 1 koku sarar 1den. buyukannem hemen durumu kontrol altina alir ve sorguya baslar. kizarak esine "mehmet, sen mi yaptin?". "yok valla ben yapmadim belkis". "seda sen mi yaptin?". "yok anne valla ben diildim." "pelin?" "ya buyukanne, sen de! ben hic oyle sey yapar miyim?". "secil, sen mi yaptin?". bu son sorgulamayi yaparken buyukannem iyice umudunu kesmistir. "yok valla buyukanne ben bugun hic 1 sey yapmadim." bu karaktersizlikten bunalmis ve zeki 1 espri anlayisi olan buyukannem hepimize cevap (ya da diger 1 deyisle kapak) olarak "iyi peki ben yaptim" der gulerek...