hayat iste..

kimi zaman, insanin kendinden baska donebilicek kimsesi olmuyor. ya arkadaslar cok uzakta olmaktan rahatsizlik verilmek istenmiyor, ya anne babalar kardesler uzmemek icin soylenmiyor. kimi zaman, esin dostun derdi basindan asmis oluyor iste soylenmiyor.

Soylenemiyor yalnizlik.. Zamanla alisiyor insan ya herseye. yine de eski 1 dosttan telefon bekliyor. ya da email ailesinden. zaten herkes telefon mesafesindeyken, kimi zaman kolaylastirmiyor iste telefon. konusmanin arasina bir 3. kisi almaya benziyor telefonla konusmak. insan hic olmazlardan bile medet umuyor inanin boyle zamanlarda.

Aradan zaman gecti yalnizligim bile degisti artik. beklentilerim degisti. herkesin kendi 1 hayati var iste en nihayetinde, benimki de ilerliyor kendi capinda: derslere kosturarak, geceden 1sonraki gune ogle yemegi pisirerek.

guzellesiyor ama bunca olumsuzluga ragmen (parasizlik, yalnizlik, ogrencilik). beklenmedik firsatlar cikiyor ordan burdan. sevgilim geliyor hafta sonlari, ya da ben gidiyorum 2 sehir havasi koklamaya, az da olsa oz arkadaslarim ariyor hatir soruyor, asistanligimla kafami bosaliyor ve de okulda doya doya tiyatro.

bu donemin bitmesine 1 haftadan az kaldi. ondan sonra 1de bu guzelliklere doya doya uykuyu ekliycem, kenarda okumami bekliyen oyunlari, 1de tez oyunumu cevirmeyi. 2 kedimi kucagima alip, 2sinin 2 taraftan giril giril girlamasini dinliycem. sadaketli eslere dostlara mesajlar aticam. sonra da kendimi boston sokaklarina...

hayat iste, 1gun pembe 1gun yesil, 1gun kirmizi. ya da hergun hepsi ama kimi zaman bana kirmizi ya da mavi. kimi zaman da iste rengarenk: vur patlasin, cal oynasin. benimki tatil zamani iste bu vur patlasin cal oynasin (kulak memesi) kivamina gelicek. hayir bu manik depresiflik mi, ya da 1 cesit psikolojik hastalik mi bilmiyorum, ama ben boyle yuvarlanip gidiyorum iste. hayat.